Znamię Reeda — co to jest, jak wygląda, czy jest groźne i kiedy się je wycina

„Znamię Reeda” to rozpoznanie, które pacjenci najczęściej słyszą po badaniu znamion dziecka albo czytają w wyniku histopatologicznym i nie wiedzą, co oznacza. To łagodne znamię barwnikowe, zbudowane z wrzecionowatych komórek barwnikowych, zaliczane do grupy znamion Spitz [DermNet — Spitz naevus]. Jest bardzo ciemne, często szybko rośnie i w dermatoskopii przypomina rozbłysk gwiazdy. Właśnie dlatego bywa mylone z czerniakiem [Maurichi i wsp., Dermatol Online J 2004]. Wyjaśniamy, jak je rozpoznać, kiedy wystarcza obserwacja, kiedy się je wycina i co dalej po takim wyniku.

Znamię Reeda w skrócie

• To łagodne znamię z grupy znamion Spitz, zbudowane z wrzecionowatych komórek barwnikowych.
• Wygląda jak mała, bardzo ciemna grudka, brązowoczarna lub niebieskoczarna, zwykle mniejsza niż 7 mm.
• Najczęściej pojawia się u dzieci i młodych kobiet, typowo na kończynach dolnych.
• W dermatoskopii ma wzór gwiaździsty, ale małe znamiona Reeda często wyglądają mniej typowo.
• Może przypominać czerniaka, dlatego ocenia je lekarz, a ostateczne rozpoznanie daje badanie histopatologiczne.
• U dzieci poniżej 12. roku życia typowe, płaskie i symetryczne znamię można obserwować, u starszych dzieci i dorosłych zwykle się je wycina.

Co to jest znamię Reeda?

Znamię Reeda to barwnikowe znamię wrzecionowatokomórkowe (ang. pigmented spindle cell naevus of Reed). Opisał je w 1975 roku amerykański patolog Richard Reed wraz ze współpracownikami w pracy o rzadszych typach znamion i zmianach granicznych [Reed i wsp., Semin Oncol 1975]. W polskich wynikach histopatologicznych spotyka się nazwy „znamię Reeda”, „znamię typu Reeda”, „znamię barwnikowe wrzecionowatokomórkowe” albo łacińskie naevus fusocellularis pigmentosus.

DermNet opisuje znamię Reeda jako jedną z trzech postaci znamienia Spitz, obok postaci klasycznej (różowej) i barwnikowej (brązowej) [DermNet — Spitz naevus]. Nie wszyscy autorzy zgadzają się co do tej klasyfikacji, a nazewnictwo i podział tych znamion wciąż są przedmiotem dyskusji [Yoradjian i wsp., An Bras Dermatol 2012]. Za pokrewieństwem ze znamionami Spitz przemawiają badania genetyczne: w analizie 23 znamion Reeda w 78% znaleziono fuzje genów kinaz, najczęściej genu NTRK3 (57%), podobne do zmian opisywanych w grupie Spitz [VandenBoom i wsp., Am J Surg Pathol 2018]. Więcej o całej grupie w artykule znamię Spitz.

Ważne: znamię Reeda nie jest stanem przedrakowym ani „znamieniem pośrednim” między zwykłym pieprzykiem a czerniakiem. Jest zmianą łagodną, która tylko może czerniaka przypominać [DermNet — Spitz naevus].

Zdjęcia w internecie nie zastąpią badania

U nas znamię ogląda lekarz — wideodermatoskopem, podczas jednej wizyty.

Umów się

Jak wygląda znamię Reeda?

Typowe znamię Reeda to [DermNet — Spitz naevus; DermNet — Melanocytic naevus; Díaz i wsp., Am J Surg Pathol 2011]:

• mała, płaska lub lekko wypukła zmiana, zwykle poniżej 7 mm,
• bardzo ciemna: brązowoczarna, czarna lub niebieskoczarna,
• ostro odgraniczona od otaczającej skóry,
• najczęściej na kończynach, zwłaszcza na udach i podudziach,
• pojawia się zwykle u dzieci i młodych dorosłych, częściej u kobiet.

Znamiona z grupy Spitz rosną szybko przez kilka miesięcy, a potem mogą latami pozostawać bez zmian lub zanikać [DermNet — Spitz naevus]. Ten okres szybkiego wzrostu najbardziej niepokoi rodziców, bo „nowe, czarne i rosnące” to zwykle sygnał alarmowy. U małego dziecka taki przebieg jest dla znamienia Reeda typowy, ale i tak wymaga oceny lekarza.

Znamię Reeda w dermatoskopii: wzór gwiaździsty

W dermatoskopie typowe znamię Reeda ma głęboko zabarwiony środek i wzór gwiaździsty (ang. starburst): na obwodzie promieniście rozchodzą się smugi barwnika zakończone wypustkami, tzw. pseudopodiami [DermNet — Spitz naevus]. Ten wzór jest najczęstszym obrazem w całej grupie znamion Spitz. W analizie 15 badań, na której oparto zalecenia International Dermoscopy Society, wzór gwiaździsty stwierdzono w 51% znamion z grupy Spitz, wzór kropkowanych naczyń w 19%, a wzór globularny w 17% [Lallas i wsp., Br J Dermatol 2017].

Według doniesień przytaczanych w pracy z 2013 roku znamię na wczesnym etapie może mieć wzór globularny, czyli z brązowych kulek, który z czasem przechodzi we wzór gwiaździsty. Małe znamiona Reeda, poniżej 6 mm, bywają jednak nietypowe: w niewielkiej serii 15 wyciętych znamion tylko 20% miało wzór gwiaździsty, 40% wzór siateczkowaty, a 27% obraz atypowy [de Giorgi i wsp., JEADV 2013]. Dlatego rozpoznanie znamienia Reeda w dermatoskopii to zawsze rozpoznanie wstępne.

Podczas wideodermatoskopii lekarz zapisuje obraz znamienia w powiększeniu, co pozwala porównać go przy kolejnych wizytach i ocenić, czy zmiana rośnie symetrycznie i czy się stabilizuje.

Zanim czytasz dalej, sprawdź, jak radzisz sobie z oceną zmian skórnych: 5 prawdziwych zmian, przy każdej jedna decyzja — łagodna czy złośliwa? Większość osób myli się przynajmniej raz. To nie test wiedzy, tylko dowód, że gołym okiem nie widać wszystkiego — dlatego zmianę, która Cię niepokoi, zawsze warto pokazać lekarzowi.

?

Quiz edukacyjny · 5 przypadków

Łagodna czy złośliwa?

Zobaczysz 5 zdjęć prawdziwych zmian skórnych. Przy każdym podejmujesz jedną decyzję, a odpowiedź z krótkim wyjaśnieniem dostajesz od razu. Większość osób myli się co najmniej dwa razy.

Sprawdź swoje oko

Quiz ma charakter edukacyjny i nie zastępuje badania lekarskiego.

Znamię Reeda a czerniak

Znamię Reeda nazywa się „naśladowcą czerniaka” [Maurichi i wsp., Dermatol Online J 2004]. Podobieństwo dotyczy trzech poziomów:

• Wygląd: nowa, bardzo ciemna, szybko rosnąca zmiana spełnia część cech, które w innych znamionach są alarmowe.
• Dermatoskopia: wzór gwiaździsty może przypominać smugi barwnika na obwodzie czerniaka. Kluczowa jest symetria. Zalecenia International Dermoscopy Society mówią, że każdą asymetryczną zmianę o cechach spitzoidalnych trzeba wyciąć, żeby wykluczyć czerniaka [Lallas i wsp., Br J Dermatol 2017].
• Obraz mikroskopowy: znamię Reeda bywa trudne także dla patologa. W serii 22 znamion Reeda i 24 czerniaków wrzecionowatokomórkowych znamiona Reeda występowały u młodszych osób, częściej u kobiet, były małe (poniżej 7 mm) i leżały głównie na kończynach dolnych, a czerniaki częściej na tułowiu, kończynach górnych, głowie i szyi. Pod mikroskopem za znamieniem przemawiały symetria, dobre odgraniczenie i jednolitość gniazd komórek, a pomocne były dodatkowe badania, np. barwienie Ki-67 [Díaz i wsp., Am J Surg Pathol 2011].

Istnieje też czerniak spitzoidalny, czyli czerniak, który pod mikroskopem przypomina znamię Spitz. Często jest okrągły i jednolity w kolorze, więc nie spełnia typowych kryteriów ABCDE [DermNet — Spitzoid melanoma]. U dzieci czerniak częściej niż u dorosłych jest bezbarwnikowy, guzkowy i krwawi [DermNet — Melanoma]. To główny powód, dla którego zmian spitzoidalnych nie ocenia się „na oko”.

Czy znamię Reeda jest groźne?

Samo znamię Reeda jest łagodne [DermNet — Spitz naevus]. Ryzyko polega na pomyłce: na tym, że zmiana uznana za znamię Reeda okaże się czerniakiem, albo odwrotnie. Dlatego postępowanie zależy od tego, jak pewne jest rozpoznanie, a to z kolei zależy od obrazu dermatoskopowego, wieku pacjenta i przebiegu w czasie.

Obserwacja czy wycięcie? Co mówią zalecenia

Tu zalecenia nie są całkowicie jednolite i warto to wiedzieć, gdy dwóch lekarzy proponuje różne rozwiązania.

International Dermoscopy Society (2017) zaproponowało algorytm postępowania ze zmianami o wyglądzie spitzoidalnym, w tym ze znamionami Reeda [Lallas i wsp., Br J Dermatol 2017]:

• zmiana asymetryczna w dermatoskopii (płaska lub guzkowa): wycięcie, by wykluczyć czerniaka,
• symetryczny guzek: wycięcie lub ścisła obserwacja, niezależnie od wieku, by wykluczyć atypowy guz Spitz,
• zmiana płaska i symetryczna: postępowanie zależne od wieku pacjenta.

DermNet precyzuje, że u dzieci poniżej 12. roku życia znamię z grupy Spitz można obserwować za pomocą cyfrowej dermatoskopii. Oczekuje się, że przez rok lub dwa będzie równomiernie rosło, a potem przestanie. U starszych dzieci i dorosłych, a także gdy budowa znamienia jest niejednolita, zwykle się je wycina, bo trudno przewidzieć jego zachowanie [DermNet — Spitz naevus].

Praktyka lekarzy też się różni. W ankiecie wśród 144 lekarzy zajmujących się głównie skórą dzieci obserwację kliniczną wybierało 49% z nich przy małej, stabilnej zmianie bez barwnika, ale tylko 30% przy zmianie barwnikowej z typowym wzorem gwiaździstym, czyli takiej, jaka dotyczy znamienia Reeda. Niemal wszyscy (96,5%) unikali pobierania jedynie fragmentu znamienia do badania [Tlougan i wsp., JAMA Dermatol 2013]. Autorzy uznali, że wyniki wspierają zachowawcze postępowanie u dzieci, odmienne niż u dorosłych. Jest to jednak badanie ankietowe, a nie badanie kliniczne.

Za obserwacją u małych dzieci przemawia naturalny przebieg tych znamion. W serii 64 pacjentów (średnia wieku 10 lat) z podejrzeniem znamienia Spitz, obserwowanych średnio przez 25 miesięcy, najczęstszym zachowaniem znamion był samoistny zanik (80% zmian), choć wśród zmian rosnących lub stabilnych przeważały zmiany barwnikowe (92%) [Argenziano i wsp., Dermatology 2011]. Opisano też znamię Reeda, które u dziecka obserwowanego od 3. do 13. roku życia najpierw szybko rosło, a potem powoli zanikało i straciło typowy wzór gwiaździsty [Fikrle i Pizinger, Pediatr Dermatol 2022].

W praktyce: o tym, czy znamię Reeda obserwować, czy wyciąć, decyduje lekarz po badaniu dermatoskopowym, biorąc pod uwagę wiek, symetrię zmiany, to, czy jest płaska czy guzkowa, i to, jak zmienia się w kolejnych badaniach. Odstępy między wizytami kontrolnymi ustala indywidualnie.

Znamię Reeda u dziecka

U dziecka znamię Reeda najczęściej wykrywa się, gdy rodzice zauważą nową, czarną kropkę, która w ciągu kilku miesięcy wyraźnie urosła. Co warto zrobić:

• pokazać zmianę lekarzowi, który obejrzy ją w dermatoskopie i zapisze obraz do porównania,
• robić zdjęcia zmiany w tym samym ustawieniu, najlepiej z linijką obok,
• przychodzić na kontrole w terminach wyznaczonych przez lekarza, bo w obserwacji najważniejsze jest porównanie obrazów,
• nie drapać i nie usuwać zmiany domowymi sposobami.

Wycięcie u dziecka lekarz rozważy, gdy znamię jest asymetryczne, ma nietypowy obraz, rośnie nierównomiernie, jest guzkowe, krwawi albo gdy dziecko jest już starsze. Więcej o badaniu najmłodszych w artykułach znamiona u dzieci i dermatoskopia u dzieci.

Znamię Reeda u dorosłego

U dorosłych znamiona z grupy Spitz są rzadsze, a nowe, bardzo ciemne, rosnące znamię u dorosłego zawsze wymaga oceny. Według DermNet u starszych dzieci i dorosłych rozpoznanie zwykle potwierdza się wycięciem znamienia w całości i badaniem histopatologicznym [DermNet — Spitz naevus]. Nowe znamię po 40. roku życia, znamię, które się zmienia lub wygląda inaczej niż pozostałe, to sytuacje, w których lekarz zawsze przygląda się zmianie dokładniej [DermNet — Melanocytic naevus].

Jak usuwa się znamię Reeda?

Znamię Reeda usuwa się chirurgicznie, w całości, w znieczuleniu miejscowym, i zawsze wysyła do badania histopatologicznego. Nie pobiera się tylko fragmentu znamienia, bo częściowa biopsja może wprowadzić w błąd i pominąć obszar, który rozstrzyga o rozpoznaniu [DermNet — Halo naevus; Tlougan i wsp., JAMA Dermatol 2013].

Znamienia podejrzewanego o znamię Reeda nie usuwa się laserem. Laser odparowuje tkankę, więc nie zostaje nic do badania pod mikroskopem, a właśnie to badanie odróżnia znamię Reeda od czerniaka. Szczegóły zabiegu na stronie chirurgiczne usuwanie znamion.

Orientacyjne ceny: chirurgiczne usunięcie znamienia do 1,5 cm na tułowiu lub kończynach kosztuje 580 zł, a większego lub w lokalizacji szczególnej (twarz, głowa, dłonie, stopy, okolice intymne) 680 zł. Badanie histopatologiczne to 150 zł i obejmuje w razie potrzeby dodatkowe barwienia immunohistochemiczne, bez dopłat. W cenie zabiegu jest konsultacja w dniu zabiegu i bezpłatna wizyta kontrolna ze zdjęciem szwów. Zabiegi wykonujemy u pacjentów od 6. roku życia. Dokładną wycenę lekarz podaje przed zabiegiem, a aktualne ceny są w cenniku. Na wynik histopatologiczny czeka się w naszych ośrodkach zwykle 14–21 dni, dłużej, gdy potrzebne są dodatkowe barwienia.

Znamię Reeda w wyniku histopatologicznym — co dalej?

Jeśli w wyniku przeczytasz „znamię Reeda” albo „znamię barwnikowe wrzecionowatokomórkowe” i informację, że zmiana została usunięta w całości, to zwykle oznacza, że ta zmiana nie wymaga dalszego leczenia, o ile lekarz nie zaleci inaczej. Lekarz omówi wynik i zaplanuje dalsze kontrole całej skóry. Jak czytać poszczególne części opisu, wyjaśniamy w artykule biopsja znamienia — wynik histopatologiczny.

Inaczej jest, gdy patolog opisze zmianę jako atypowy guz Spitz (dawniej STUMP, czyli guz spitzoidalny o niepewnym potencjale złośliwości). Według zaleceń International Dermoscopy Society i DermNet taką zmianę wycina się szerzej, a biopsji węzła wartowniczego nie zaleca się [Lallas i wsp., Br J Dermatol 2017; DermNet — Spitz naevus]. Decyzje podejmuje lekarz po ocenie wyniku. Gdy wynik okaże się czerniakiem, lekarz omówi dalsze postępowanie zgodnie z wytycznymi, a w razie potrzeby zapewnimy konsultację onkologiczną. Nie zostajesz sam z dalszymi krokami.

Znamię Reeda, Spitz, Suttona, Clarka — czym się różnią?

Szczegóły w artykułach znamię Spitz, znamię Suttona, znamię Clarka i znamię błękitne.

Znamię Suttona to zwykłe znamię z białą obwódką. Centralna część stopniowo blednie od brązowej do różowej i w ciągu kilku lat zwykle znika. Występuje u około 1% osób o jasnej skórze, najczęściej u dzieci i młodych dorosłych. Rzadko taka obwódka pojawia się w odpowiedzi na czerniaka w innym miejscu ciała, dlatego zwłaszcza u dorosłych lekarz bada całą skórę, a pojedyncze znamię z obwódką o nieregularnym kształcie lub kolorze się wycina [DermNet — Halo naevus].

Jakie znamiona nie są czerniakiem, choć mogą go przypominać?

Znamię Reeda to tylko jeden z wielu przykładów zmian łagodnych, które bywają podobne do czerniaka. Polskie wytyczne wymieniają w różnicowaniu czerniaka między innymi [wytyczne NIO — czerniaki 2024]:

• znamiona i plamy barwnikowe: zwykłe znamiona barwnikowe, znamię błękitne, znamię Spitz, do którego grupy zalicza się znamię Reeda, oraz plamy soczewicowate, także słoneczne,
• zmiany, które nie są znamionami: barwnikowe rogowacenie słoneczne, powierzchowny rak podstawnokomórkowy (nowotwór złośliwy, ale nie czerniak) i tatuaż, a przy większych, guzowatych zmianach między innymi brodawki łojotokowe, włókniaki twarde, naczyniaki i ziarniniak naczyniowy.

Czerniaka mogą też przypominać znamiona atypowe, czyli znamiona Clarka [DermNet — Atypical melanocytic naevus], oraz znamię Suttona, czyli znamię z białą obwódką, które zwykle samo blednie i znika [DermNet — Halo naevus]. Większość zmian, które niepokoją pacjentów, okazuje się łagodna. Nie da się jednak rozstrzygnąć tego na podstawie zdjęcia ani listy cech. Badanie dermatoskopowe zwiększa trafność rozpoznania czerniaka [wytyczne NIO — czerniaki 2024], a gdy obraz pozostaje niejednoznaczny, o rozpoznaniu decyduje badanie histopatologiczne wyciętej zmiany. Przykłady zmian, które tylko udawały czerniaka, opisujemy w artykule To jednak nie czerniak.

Czy należy usuwać znamię błękitne?

Zwykle nie. Zwykłe znamię błękitne to mała, niebieskoszara, gładka plamka lub grudka, najczęściej o średnicy 0,5–1 cm, która przez całe życie pozostaje niezmieniona i nie daje powikłań [DermNet — Blue naevus]. Wycięcie z badaniem histopatologicznym rozważa się, gdy znamię błękitne [DermNet — Blue naevus]:

• ma ponad 1 cm średnicy,
• zmienia się,
• pojawiło się dopiero w dorosłości,
• leży na owłosionej skórze głowy, gdzie trudno je obserwować i zwykle nie wiadomo, jak długo jest.

Większe, guzkowe znamię błękitne komórkowe może rzadko przekształcić się w złośliwą odmianę, dlatego przy takiej zmianie częściej rozważa się wycięcie [DermNet — Blue naevus]. Znamię błękitne usuwa się chirurgicznie, a nie laserem, bo tkanka musi trafić do badania histopatologicznego. Szczegóły w artykule znamię błękitne.

Najczęstsze pytania

Co to jest znamię Reeda?

To łagodne znamię barwnikowe zbudowane z wrzecionowatych komórek barwnikowych, nazywane też barwnikowym znamieniem wrzecionowatokomórkowym. Opisał je w 1975 roku amerykański patolog Richard Reed. Zalicza się je do grupy znamion Spitz. Zwykle jest małe, bardzo ciemne, brązowoczarne lub niebieskoczarne, i najczęściej pojawia się u dzieci i młodych kobiet, zwłaszcza na udach.

Czy znamię Reeda jest groźne?

Znamię Reeda jest zmianą łagodną. Kłopot polega na tym, że zarówno gołym okiem, jak i w dermatoskopii, a czasem nawet pod mikroskopem może przypominać czerniaka. Dlatego takie znamię zawsze powinien ocenić lekarz w dermatoskopie, a u starszych dzieci i dorosłych zwykle się je wycina i bada histopatologicznie, żeby mieć pewność rozpoznania.

Czy znamię Reeda trzeba wyciąć?

Nie zawsze. Według zaleceń International Dermoscopy Society zmianę asymetryczną wycina się zawsze, symetryczny guzek wycina się albo ściśle obserwuje niezależnie od wieku, a płaską, symetryczną zmianę prowadzi się zależnie od wieku pacjenta. U dzieci poniżej 12. roku życia typowe znamię można obserwować w dermatoskopii cyfrowej, a u starszych dzieci i dorosłych zwykle się je wycina. Decyzję podejmuje lekarz.

Czy znamię Reeda może zniknąć samo?

Tak, to możliwe. Znamiona z grupy Spitz po okresie szybkiego wzrostu często się stabilizują, a część z nich z czasem zanika. Opisano znamię Reeda u dziecka, które przez 10 lat obserwacji najpierw szybko rosło, a potem powoli zanikało i straciło typowy wzór gwiaździsty. Nie wolno jednak czekać na zanik bez kontroli lekarza.

Czy znamię Suttona jest groźne?

Znamię Suttona, czyli znamię z białą obwódką, to zwykle łagodne znamię, wokół którego układ odpornościowy usuwa barwnik. Przez kilka lat blednie i zwykle znika. Rzadko biała obwódka pojawia się w odpowiedzi na czerniaka w innym miejscu ciała, dlatego zwłaszcza u dorosłych lekarz bada całą skórę. Znamię z białą obwódką o nieregularnym kształcie lub kolorze się wycina.

Jak wygląda znamię nowotworowe?

Czerniak często jest asymetryczny, ma nieregularny lub zatarty brzeg, kilka kolorów i zmienia się w czasie. Może swędzieć, krwawić lub pokrywać się strupem. Część czerniaków jest różowa, wypukła i twarda, a u dzieci czerniak częściej nie ma barwnika i nie spełnia typowych kryteriów. Ostateczne rozpoznanie daje dopiero badanie histopatologiczne.

Jak wygląda początkujący czerniak?

Wczesny czerniak bywa mały, ma kilka milimetrów i jest zwykle płaski, bo rośnie najpierw poziomo w naskórku. Najczęściej zdradza go zmiana: znamię się powiększa, ciemnieje nierównomiernie, zmienia kształt albo wygląda inaczej niż pozostałe. Gdy zaczyna rosnąć w głąb, robi się wypukły i wyczuwalny. Takie znamię warto pokazać lekarzowi jak najszybciej.

Czy należy usuwać znamię błękitne?

Zwykle nie. Zwykłe znamię błękitne to mała, niebieskoszara, gładka zmiana, która przez całe życie pozostaje niezmieniona. Wycięcie z badaniem histopatologicznym rozważa się, gdy ma ponad 1 cm, zmienia się, pojawiło się w dorosłości albo leży na owłosionej skórze głowy, gdzie trudno je obserwować. Większe, guzkowe znamię błękitne komórkowe może rzadko przekształcić się w złośliwą odmianę, dlatego częściej rozważa się jego wycięcie. Usuwa się je chirurgicznie, nie laserem.

Jakie znamiona nie są czerniakiem?

Wiele zmian łagodnych może przypominać czerniaka: zwykłe i atypowe znamiona barwnikowe, znamię błękitne, znamiona Spitz i Reeda, znamię Suttona, plamy soczewicowate, a także zmiany, które nie są znamionami, na przykład brodawki łojotokowe, włókniaki twarde i naczyniaki. O tym, czy konkretna zmiana jest łagodna, decyduje lekarz w badaniu dermatoskopowym, a w razie wątpliwości badanie histopatologiczne po jej wycięciu.

Podsumowanie

Znamię Reeda to łagodne, bardzo ciemne znamię wrzecionowatokomórkowe z grupy znamion Spitz, typowe dla dzieci i młodych kobiet, najczęściej na kończynach dolnych. W dermatoskopii ma zwykle wzór gwiaździsty, ale małe znamiona bywają nietypowe. Ponieważ może przypominać czerniaka, ocenia je lekarz, a ostateczne rozpoznanie daje badanie histopatologiczne. Zalecenia International Dermoscopy Society mówią, że zmianę asymetryczną trzeba wyciąć, a płaską i symetryczną prowadzi się zależnie od wieku: u dzieci poniżej 12. roku życia możliwa jest obserwacja w dermatoskopii cyfrowej, bo wiele takich znamion stabilizuje się lub zanika, a u starszych dzieci i dorosłych zwykle się je wycina. Znamię Reeda usuwa się chirurgicznie w całości, nigdy laserem. Wynik „znamię Reeda” z informacją o doszczętnym wycięciu zwykle oznacza, że ta zmiana nie wymaga dalszego leczenia, o ile lekarz nie zaleci inaczej.

Zobacz również

• Znamię Spitz — co to, czy groźne, kiedy usuwać
• Znamiona u dzieci — czy pieprzyk u mojego dziecka nie jest czerniakiem?
• Znamię Suttona
• Znamię Clarka
• Biopsja znamienia — wynik histopatologiczny
• Jak wygląda czerniak — zdjęcia