Znamię anemiczne — blada plama, która nie czerwienieje. Co to jest, jak je odróżnić od bielactwa i czy ma związek z anemią?

Blada, wyraźnie odgraniczona plama na klatce piersiowej, plecach, a czasem na twarzy, którą widać szczególnie po gorącej kąpieli albo po wysiłku, gdy reszta skóry się zaróżowi. Rodzice zauważają ją zwykle u kilkulatka, dorośli czasem dopiero wtedy, gdy ktoś zwróci im uwagę. Jeśli plama nie czerwienieje po potarciu, może to być znamię anemiczne (łac. naevus anaemicus), czyli niegroźna anomalia drobnych naczyń krwionośnych skóry [DermNet — Naevus anaemicus].

Wyjaśniamy, skąd bierze się blada plama, jak wygląda znamię anemiczne, jakimi prostymi testami lekarz odróżnia je od bielactwa i innych białych plam, dlaczego zwraca się na nie uwagę u dzieci z plamami typu kawa z mlekiem i dlaczego, mimo nazwy, nie ma ono nic wspólnego z anemią.

Znamię anemiczne w skrócie

• To wrodzona anomalia naczyń włosowatych, a nie zmiana barwnikowa. Plama jest blada, bo naczynia w niej są stale obkurczone, a ilość barwnika jest prawidłowa [DermNet — Naevus anaemicus; Kolb i wsp. 2024].
• Nie czerwienieje po potarciu, w cieple ani w zimnie, dlatego po pocieraniu staje się wyraźniejsza, a po uciśnięciu szkiełkiem znika [Kolb i wsp. 2024; DermNet — Naevus anaemicus].
• Najczęściej leży na tułowiu, zwłaszcza na górnej części klatki piersiowej, ale może pojawić się w każdym miejscu [DermNet — Naevus anaemicus; Marque i wsp. 2013].
• Jest niegroźne, nie wymaga leczenia i utrzymuje się bez zmian przez całe życie [DermNet — Naevus anaemicus].
• Występuje znacznie częściej u dzieci z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (NF1), dlatego przy jednoczesnych licznych plamach kawowych warto pokazać dziecko lekarzowi [Marque i wsp. 2013; Hernández-Martín i wsp. 2015].
• Nie ma związku z anemią. Nazwa opisuje miejscowe niedokrwienie skóry, a nie niedokrwistość.

Co to jest znamię anemiczne?

Znamię anemiczne to rzadka, wrodzona anomalia drobnych naczyń krwionośnych skóry, objawiająca się miejscowo bledszą skórą [DermNet — Naevus anaemicus]. Po raz pierwszy opisano je w 1906 roku [Kolb i wsp. 2024]. Słowo „znamię” bywa tu mylące, bo większości osób kojarzy się z pieprzykiem. Tymczasem znamię anemiczne nie zawiera skupisk komórek barwnikowych, nie jest więc ani pieprzykiem, ani plamą odbarwioną w ścisłym znaczeniu. Wycinek pobrany z takiej plamy wygląda pod mikroskopem jak zdrowa skóra [DermNet — Naevus anaemicus; Daniel i wsp. 1977].

Skąd się bierze blada plama?

O kolorze skóry decyduje nie tylko barwnik, ale też krew płynąca w drobnych naczyniach skóry właściwej. W znamieniu anemicznym te naczynia są nadwrażliwe na krążące we krwi katecholaminy, czyli adrenalinę i noradrenalinę. Działają one na naczynia przez tzw. receptory alfa-adrenergiczne i powodują ich skurcz. W obrębie znamienia skurcz utrzymuje się na stałe, więc do skóry dopływa mniej krwi i plama wygląda na bladą [DermNet — Naevus anaemicus; Kolb i wsp. 2024].

Wskazówkę co do tego mechanizmu przyniosło opisane w 1977 roku badanie jednego pacjenta. Badanie histologiczne nie wykazało nieprawidłowości, a jedynym środkiem, który wywołał zaczerwienienie w obrębie znamienia, był lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne. Próby wymiany przeszczepów skóry między znamieniem a zdrową skórą wykazały tzw. dominację dawcy, czyli przeszczep zachowywał cechy skóry, z której pochodził. Autorzy wywnioskowali, że przyczyną jest zwiększona wrażliwość samych naczyń na katecholaminy, a nie nasilone pobudzenie receptorów alfa-adrenergicznych [Daniel i wsp. 1977].

Rozważa się też udział innych mechanizmów, m.in. zaburzeń w wytwarzaniu cząsteczek adhezyjnych przez komórki wyściełające naczynia [DermNet — Naevus anaemicus]. Wiadomo natomiast, że to zmiana miejscowa, wynikająca z nadwrażliwości naczyń w obrębie plamy, a nie z niedoboru krwi w organizmie [Kolb i wsp. 2024].

Zdjęcia w internecie nie zastąpią badania

U nas znamię ogląda lekarz — wideodermatoskopem, podczas jednej wizyty.

Umów się

Jak wygląda znamię anemiczne?

Typowe znamię anemiczne [DermNet — Naevus anaemicus; Kolb i wsp. 2024]:

• jest wyraźnie bledsze niż otaczająca skóra,
• jest płaskie, gładkie, bez łuszczenia i bez zmiany struktury skóry,
• ma kształt okrągły, owalny lub linijny, z ostrym, ale nieregularnym brzegiem [Bulteel i wsp. 2018],
• bywa otoczone drobnymi plamkami satelitarnymi wokół głównej plamy,
• zwykle jest pojedyncze, choć bywa ich kilka, a w rzadkiej postaci mozaikowej tworzą siateczkowaty wzór,
• najczęściej leży na tułowiu, szczególnie na górnej, przedniej części klatki piersiowej,
• nie swędzi, nie boli i nie powoduje żadnych objawów.

Znamię może pojawić się także w innych miejscach. Opisywano je m.in. na policzku [Hernández-Núñez i wsp. 2011] i na szyi [Thakur i wsp. 2022]. Plama rośnie proporcjonalnie do dziecka i przez całe życie się nie zmienia [Kolb i wsp. 2024; DermNet — Naevus anaemicus].

Jej widoczność zależy jednak od tego, co dzieje się z otaczającą skórą. Plama staje się wyraźniejsza po ociepleniu lub potarciu skóry, bo otoczenie się zaróżowi, a ona nie [Bulteel i wsp. 2018]. Na co dzień bywa natomiast tak niepozorna, że łatwo ją przeoczyć, i jest rozpoznawana rzadziej, niż występuje [DermNet — Naevus anaemicus; Hernández-Martín i wsp. 2015].

Jak często występuje i u kogo?

Dokładna częstość nie jest znana, bo plama jest niepozorna i łatwo ją przeoczyć. W brytyjskim badaniu lekarze, którzy celowo szukali znamienia anemicznego u 298 osób zgłaszających się do poradni z innymi problemami skórnymi, znaleźli je u 1% z nich [Katugampola i Lanigan 1996]. W innych pracach częstość w populacji ogólnej szacuje się na 1–5% [Bulteel i wsp. 2018; Vaassen i Rosenbaum 2016].

Znamię anemiczne występuje u osób wszystkich ras i według doniesień częściej u kobiet niż u mężczyzn [DermNet — Naevus anaemicus]. Zwykle zauważa się je we wczesnym dzieciństwie, choć prawdopodobnie jest obecne od urodzenia [DermNet — Naevus anaemicus; Kolb i wsp. 2024].

Pocieranie, ucisk szkiełkiem, lampa Wooda — jak lekarz rozpoznaje znamię anemiczne?

Rozpoznanie stawia się zwykle na podstawie wyglądu i kilku prostych testów wykonywanych w gabinecie. Biopsja zwykle nie jest potrzebna, a jeśli zostanie wykonana, pokazuje prawidłową skórę [DermNet — Naevus anaemicus].

1. Test pocierania. Lekarz energicznie pociera skórę obejmującą plamę i jej otoczenie. Zdrowa skóra czerwienieje, a znamię anemiczne pozostaje blade, więc kontrast się zwiększa [DermNet — Naevus anaemicus; Thakur i wsp. 2022]. Podobnie znamię nie reaguje zaczerwienieniem na ciepło ani zimno [Kolb i wsp. 2024].

2. Diaskopia, czyli ucisk przezroczystym szkiełkiem. Gdy lekarz przyciśnie szkiełko do plamy i otaczającej skóry, krew zostaje wyciśnięta także z naczyń wokół plamy. Różnica w kolorze znika i znamię zlewa się z otoczeniem [DermNet — Naevus anaemicus; Thakur i wsp. 2022]. Plama bielactwa czy znamienia odbarwionego, w których brakuje barwnika, pod szkiełkiem pozostaje jasna.

3. Lampa Wooda. W świetle ultrafioletowym lampy Wooda plamy z utratą barwnika, np. bielactwo, stają się wyraźniejsze i świecą jaskrawo, natomiast obszary o zmniejszonym przepływie krwi się nie zmieniają [DermNet — Wood lamp skin examination]. Znamię anemiczne w lampie Wooda się więc nie uwydatnia [DermNet — Wood lamp skin examination; Thakur i wsp. 2022; Bulteel i wsp. 2018]. O kolorach świecenia w lampie Wooda piszemy w artykule Lampa Wooda — kolory i co oznaczają.

4. Dermatoskopia. W dermatoskopie w obrębie plamy widać niewiele naczyń, a w otaczającej skórze rozlany rumień i linijne naczynka, które świadczą o wyrównawczym przekrwieniu. Przy dociśnięciu dermatoskopu do skóry granica plamy się zaciera, podobnie jak przy diaskopii [Thakur i wsp. 2022].

5. Badania dodatkowe. W ośrodkach naukowych stosuje się też refleksyjną mikroskopię konfokalną, czyli nieinwazyjne obrazowanie skóry w dużym powiększeniu. W badaniu 135 chorych z bielactwem, znamieniem odbarwionym i znamieniem anemicznym w znamieniu anemicznym pierścienie brodawek skórnych na granicy skóry właściwej i naskórka nie różniły się między plamą a sąsiednią skórą, a w dwóch pozostałych chorobach widoczne było zmniejszenie ilości melaniny [Lai i Xu 2011].

Znamię anemiczne a bielactwo, znamię odbarwione i inne białe plamy

Białych i jasnych plam na skórze jest wiele rodzajów. Większość z nich wynika z braku lub niedoboru barwnika, a znamię anemiczne z obkurczenia naczyń. Stąd różnice w prostych testach:

Opracowanie na podstawie DermNet (Naevus anaemicus, Vitiligo, Achromic naevus, Pityriasis versicolor, Pityriasis alba, Wood lamp skin examination) oraz Thakur i wsp. 2022.

Bielactwo to nabyta choroba, w której układ odpornościowy niszczy komórki barwnikowe. Dotyczy 0,5–2% ludzi, a 80% chorych zachoruje przed 30. rokiem życia. Plamy są kredowo- lub mlecznobiałe, często symetryczne, i z czasem mogą się powiększać lub pojawiać w nowych miejscach [DermNet — Vitiligo]. Leczeniem bielactwa zajmuje się nasz serwis siostrzany Twoja Dermatologia.

Znamię odbarwione (naevus depigmentosus, znamię achromiczne) to wrodzona plama, w której komórki barwnikowe wytwarzają mniej barwnika. Jest zwykle pojedyncze, ma ząbkowany brzeg, najczęściej leży na tułowiu i rośnie proporcjonalnie do dziecka [DermNet — Achromic naevus]. Przegląd literatury wymienia znamię anemiczne jako jedną z głównych zmian, od których trzeba je odróżnić [Ullah i Schwartz 2019]. Klucz do rozróżnienia to pocieranie i diaskopia.

Łupież pstry to powierzchowne zakażenie drożdżakami, z delikatnym łuszczeniem, które często nasila się latem [DermNet — Pityriasis versicolor]. Jego leczeniem zajmuje się Twoja Dermatologia.

Łupież biały to łagodna postać wyprysku u dzieci, najczęściej na policzkach, która ustępuje samoistnie zwykle w ciągu około roku [DermNet — Pityriasis alba].

Do zmian, które lekarz bierze pod uwagę, należą też odbarwienia po stanach zapalnych, blizny oraz liczne owalne białe plamy typu „listka jesionu” w stwardnieniu guzowatym [DermNet — Naevus anaemicus; DermNet — Achromic naevus]. Białe plamy, które pojawiają się dopiero po opalaniu, omawiamy w artykule Białe plamy po opalaniu, a białą obwódkę wokół pieprzyka w artykule Znamię Suttona.

Znamię anemiczne a nerwiakowłókniakowatość typu 1

Najważniejsze, co warto wiedzieć o znamieniu anemicznym, dotyczy dzieci z plamami typu kawa z mlekiem. Kilka niezależnych badań pokazało, że znamię anemiczne występuje znacznie częściej u osób z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (NF1), czyli chorobą genetyczną, która objawia się m.in. licznymi plamami kawowymi, piegami w pachach i nerwiakowłókniakami.

W badaniu francuskim znamię anemiczne leżało głównie na górnej, przedniej części klatki piersiowej, częściej występowało u młodszych chorych i nie stwierdzono go u 26 osób z innymi chorobami genetycznymi przebiegającymi z plamami kawowymi [Marque i wsp. 2013]. Hiszpańscy autorzy zauważyli, że znamię anemiczne jest częstsze u młodszych dzieci, często mnogie, a w badaniach prospektywnych, w których lekarze go aktywnie szukali, wykrywano je częściej niż w retrospektywnych [Hernández-Martín i wsp. 2015]. Nie wiadomo, dlaczego znamię anemiczne towarzyszy NF1. Jedna z hipotez zakłada zaburzenie równowagi między receptorami naczyń, które je obkurczają i rozszerzają [Vaassen i Rosenbaum 2016].

Dlaczego to ważne? U małych dzieci rozpoznanie NF1 bywa niepewne, bo pozostałe objawy choroby pojawiają się dopiero z wiekiem. Dziecko z licznymi plamami kawowymi bywa obserwowane latami, zanim spełni drugie kryterium rozpoznania. Autorzy badań zaproponowali więc, by znamię anemiczne traktować jako dodatkową wskazówkę [Marque i wsp. 2013; Vaassen i Rosenbaum 2016].

Czy znamię anemiczne jest kryterium rozpoznania NF1? Nie. W 2021 roku międzynarodowy zespół ekspertów zaktualizował kryteria rozpoznania NF1. Znamię anemiczne było rozważane, ale ostatecznie go nie włączono, bo brakowało danych o tym, jak trafnie wskazuje chorobę, a dla lekarzy innych specjalności bywa trudne do rozpoznania [Legius i wsp. 2021]. W pojedynczych opisach przypadków znamię anemiczne stwierdzono też u osób z innymi rzadkimi chorobami z tej samej grupy (tzw. RAS-opatiami): z zespołem Legiusa i z zespołem Noonan z licznymi plamami soczewicowatymi. Autorzy tych opisów zastrzegają, że jeśli częste występowanie znamienia w RAS-opatiach się potwierdzi, nie należałoby go traktować jako samodzielnego kryterium NF1 [Bulteel i wsp. 2018].

Co z tego wynika dla rodzica? Pojedyncze znamię anemiczne u dziecka bez innych zmian to zwykle izolowana, niegroźna anomalia. Jeśli jednak dziecko ma jednocześnie kilka plam typu kawa z mlekiem, piegi w pachach lub pachwinach albo inne niepokojące objawy, warto powiedzieć o tym pediatrze, który zdecyduje o dalszej diagnostyce. Objawy i kryteria NF1 opisujemy w artykule Nerwiakowłókniakowatość u dzieci, a plamy kawowe w artykule Plama kawowa na skórze.

Znamię anemiczne a plamy naczyniowe

Znamię anemiczne częściej współistnieje z wrodzonymi malformacjami naczyń włosowatych, czyli tzw. plamami typu „wino porto”, które bywają położone tuż obok [DermNet — Naevus anaemicus]. W brytyjskim badaniu znamię anemiczne miało 8% chorych z plamą naczyniową, w porównaniu z 1% osób z grupy kontrolnej [Katugampola i Lanigan 1996; Mills i wsp. 1997]. O plamach naczyniowych piszemy w artykule Naczyniak płaski — zdjęcia.

Bardzo rzadko znamię anemiczne jest częścią fakomatozy barwnikowo-naczyniowej, wrodzonego zespołu, w którym plamie naczyniowej towarzyszą zmiany barwnikowe, np. plama mongolska lub znamię Ota [DermNet — Phakomatosis pigmentovascularis]. Wymienia się też jego możliwy związek ze stwardnieniem guzowatym [Thakur i wsp. 2022].

Czy znamię anemiczne jest groźne? Leczenie

Znamię anemiczne jest niegroźne. Nie przechodzi w nowotwór, nie powiększa się bardziej, niż wynika to ze wzrostu dziecka, i utrzymuje się bez zmian przez całe życie [DermNet — Naevus anaemicus].

Leczenie nie jest potrzebne, a skutecznej metody usunięcia nie ma [DermNet — Naevus anaemicus]. Ponieważ skóra w obrębie znamienia jest prawidłowa, nie ma czego wycinać ani usuwać laserem. Zabieg nie przywróciłby koloru, a mógłby zostawić bliznę.

Jeśli plama przeszkadza ze względów estetycznych, na przykład na odsłoniętym dekolcie, można ją przykryć kosmetykami kamuflującymi [DermNet — Naevus anaemicus]. Takie preparaty są gęstsze i bardziej kryjące niż zwykły podkład, a ich dobór poprawia jakość życia osób z przebarwieniami i znamionami [DermNet — Cosmetic camouflage].

„Anemiczne”, ale nie od anemii — skąd nazwa i co z niedokrwistością?

Przymiotnik „anemiczny” pochodzi od greckiego określenia braku krwi. W znamieniu anemicznym chodzi wyłącznie o miejscowe niedokrwienie skóry w obrębie plamy, wynikające ze skurczu naczyń [DermNet — Naevus anaemicus]. Znamię anemiczne nie jest więc objawem niedokrwistości ani innej choroby krwi.

Wiele osób trafia na to hasło, szukając informacji o niedokrwistości, dlatego krótko odpowiadamy na najczęstsze pytania.

Jak wygląda skóra i twarz przy anemii?

Niedokrwistość (anemia) daje bladość całej skóry, a nie pojedynczą, ostro odgraniczoną plamę. Według NHS przy niedoborze żelaza skóra bywa bledsza niż zwykle, a towarzyszą temu zmęczenie, brak energii, duszność, kołatanie serca i bóle głowy [NHS — Iron deficiency anaemia]. Przy niedoborze witaminy B12 lub kwasu foliowego pojawić się może czerwony, bolesny język, czasem z owrzodzeniami w jamie ustnej, a przy niedoborze B12 także drętwienia i mrowienia [NHS — Vitamin B12 or folate deficiency anaemia]. Na ciemnej karnacji bladość łatwiej zauważyć na wewnętrznej stronie dłoni lub powiek [NHS — Symptoms of acute myeloid leukaemia]. Anemię rozpoznaje się na podstawie badania krwi (morfologii), które zleca lekarz rodzinny [NHS — Iron deficiency anaemia].

Czy anemia złośliwa to nowotwór?

Nie. Anemia złośliwa (anemia Addisona-Biermera) to choroba autoimmunologiczna: układ odpornościowy atakuje komórki żołądka, przez co organizm nie wchłania witaminy B12 z pożywienia. W Wielkiej Brytanii to najczęstsza przyczyna niedoboru tej witaminy [NHS — Vitamin B12 or folate deficiency anaemia]. Mimo nazwy nie jest nowotworem. Anemia złośliwa częściej współistnieje z innymi chorobami autoimmunologicznymi, m.in. z bielactwem [DermNet — Vitiligo], ale nie ze znamieniem anemicznym.

Przy jakim nowotworze pojawia się anemia?

Niedokrwistość z niedoboru żelaza najczęściej wynika z obfitych miesiączek, ciąży lub diety. Może być też skutkiem przewlekłego krwawienia z przewodu pokarmowego, którego rzadszą przyczyną są nowotwory jelita grubego lub żołądka [NHS — Iron deficiency anaemia]. Bladość, nasilone zmęczenie, łatwe krwawienie i siniaczenie oraz częste infekcje mogą być też objawami ostrej białaczki, ale objawy te mogą przypominać objawy wielu innych chorób [NHS — Symptoms of acute myeloid leukaemia]. Z niewyjaśnioną anemią lub takimi objawami należy zgłosić się do lekarza rodzinnego. Zmiany skórne nie są ich typowym objawem, a znamię anemiczne nie ma z nimi żadnego związku.

Kiedy bladą plamę pokazać lekarzowi?

Typowe znamię anemiczne, czyli plama obecna od dzieciństwa, niezmienna i bez dolegliwości, nie wymaga kontroli. Warto jednak, by lekarz obejrzał bladą plamę, jeśli:

• dziecko ma jednocześnie kilka plam typu kawa z mlekiem, piegi w pachach lub pachwinach albo inne niepokojące objawy [Marque i wsp. 2013; Legius i wsp. 2021],
• plama pojawiła się w dorosłym życiu, powiększa się albo przybywa nowych plam, bo to raczej cecha bielactwa [DermNet — Vitiligo],
• plama się łuszczy, swędzi albo zmienia kolor w zależności od pory roku [DermNet — Pityriasis versicolor],
• jasna obwódka pojawiła się wokół pieprzyka albo blada plama sąsiaduje ze zmianą barwnikową, która się zmienia,
• nie masz pewności, czym jest plama, i chcesz to wyjaśnić.

Jak możemy pomóc w Twoich Znamionach?

W Twoich Znamionach znamię anemiczne nie wymaga żadnego zabiegu. Lekarz może jednak ocenić bladą plamę, odróżnić ją od zmian, które wymagają innego postępowania, i przy okazji obejrzeć pozostałe znamiona na skórze. Służy temu wideodermatoskopia, podczas której lekarz ogląda zmiany w dużym powiększeniu i zapisuje ich obraz. Badanie kosztuje 480 zł u dorosłych i 380 zł u dzieci. Jeśli lekarz stwierdzi, że plama to bielactwo lub inna choroba zapalna skóry, skieruje Cię do serwisu siostrzanego Twoja Dermatologia, a przy podejrzeniu choroby genetycznej u dziecka zaleci konsultację pediatryczną. Przegląd innych rodzajów znamion znajdziesz w artykule Jakie są rodzaje znamion?.

Najczęstsze pytania

Co to jest znamię anemiczne?

Znamię anemiczne to wrodzona, łagodna anomalia drobnych naczyń krwionośnych skóry. Naczynia w tym miejscu są nadwrażliwe na adrenalinę i noradrenalinę, więc stale pozostają obkurczone. Skóra jest przez to bledsza niż otoczenie, choć ilość barwnika jest w niej prawidłowa. Plama zwykle nie powoduje żadnych dolegliwości i utrzymuje się bez zmian przez całe życie.

Czy znamię anemiczne jest groźne?

Nie. Znamię anemiczne jest niegroźne, nie przechodzi w nowotwór i nie wymaga leczenia. Jeśli przeszkadza ze względów estetycznych, można je przykryć kosmetykami kamuflującymi. Warto jednak pokazać je lekarzowi, gdy dziecko ma jednocześnie kilka plam typu kawa z mlekiem, bo znamię anemiczne częściej występuje u dzieci z nerwiakowłókniakowatością typu 1.

Czy znamię anemiczne ma związek z anemią?

Nie. Nazwa odnosi się do miejscowego niedokrwienia skóry, czyli obkurczenia naczyń w obrębie plamy, a nie do niedokrwistości. Znamię anemiczne nie świadczy o anemii, a anemia nie daje pojedynczej, ostro odgraniczonej bladej plamy. Przy anemii skóra jest zwykle bledsza w całości, a towarzyszą temu zmęczenie, duszność czy kołatanie serca.

Jak odróżnić znamię anemiczne od bielactwa?

Najprostszy test to pocieranie: skóra wokół plamy czerwienieje, a znamię anemiczne pozostaje blade, przez co staje się wyraźniejsze. Po uciśnięciu przezroczystym szkiełkiem znamię anemiczne zlewa się z otoczeniem, a plama bielactwa pozostaje biała. W lampie Wooda bielactwo świeci jaskrawobiało, a znamię anemiczne się nie uwydatnia. Bielactwo zwykle pojawia się później w życiu i może się szerzyć, a znamię anemiczne jest stałe.

Czy znamię anemiczne znika?

Nie. Znamię anemiczne jest zwykle zauważane we wczesnym dzieciństwie, rośnie proporcjonalnie do dziecka i utrzymuje się bez zmian przez całe życie. Nie ma też skutecznego leczenia, które by je usunęło. Może być mniej lub bardziej widoczne, zależnie od tego, jak bardzo zaczerwieniona jest otaczająca skóra, np. po wysiłku, w cieple czy po kąpieli.

Jak wygląda skóra przy anemii?

Przy niedokrwistości skóra jest zwykle bledsza niż zazwyczaj, równomiernie, a nie w postaci jednej plamy. Na ciemnej karnacji bladość łatwiej zauważyć na wewnętrznej stronie dłoni lub powiek. Przy niedoborze witaminy B12 lub kwasu foliowego język może być czerwony i bolesny. Towarzyszą temu zmęczenie, duszność, kołatanie serca i bóle głowy. Rozpoznanie wymaga badania krwi.

Czy anemia złośliwa to nowotwór?

Nie. Anemia złośliwa, czyli anemia Addisona-Biermera, to choroba autoimmunologiczna. Układ odpornościowy atakuje komórki żołądka, przez co organizm nie wchłania witaminy B12 z pożywienia. To najczęstsza przyczyna niedoboru tej witaminy w Wielkiej Brytanii. Mimo nazwy nie jest nowotworem i nie ma nic wspólnego ze znamieniem anemicznym.

Przy jakim nowotworze pojawia się anemia?

Niedokrwistość z niedoboru żelaza może wynikać z przewlekłego krwawienia, którego rzadszą przyczyną są nowotwory jelita grubego lub żołądka. Bladość, zmęczenie, łatwe siniaczenie i częste infekcje mogą też być objawami białaczki, ale mogą przypominać objawy wielu innych chorób. Nowotwory są rzadszą przyczyną anemii niż np. obfite miesiączki, ciąża czy dieta. Przyczynę ustala lekarz rodzinny na podstawie badań krwi.

Podsumowanie

Znamię anemiczne to wrodzona, niegroźna blada plama, najczęściej na górnej części klatki piersiowej, w której drobne naczynia krwionośne są stale obkurczone przez nadwrażliwość na adrenalinę i noradrenalinę. Ilość barwnika jest w niej prawidłowa, dlatego po potarciu plama nie czerwienieje, pod uciskiem szkiełka znika, a w lampie Wooda się nie uwydatnia. To odróżnia ją od bielactwa, znamienia odbarwionego i łupieżu pstrego. Znamię anemiczne nie wymaga leczenia i nie przechodzi w nowotwór. Częściej występuje u dzieci z nerwiakowłókniakowatością typu 1, więc dziecko, które ma jednocześnie kilka plam typu kawa z mlekiem, warto pokazać pediatrze. Mimo nazwy znamię anemiczne nie ma związku z anemią.

Zobacz również

• Jakie są rodzaje znamion?
• Nerwiakowłókniakowatość u dzieci (NF1)
• Plama kawowa na skórze
• Białe plamy po opalaniu
• Lampa Wooda — kolory i co oznaczają
• Plama mongolska